Każdy w tej wiosce miał kiedyś nosorożca, nawet dzieci miały, tylko takie mniejsze - dzieci. Przychodził do każdego Pan w szarej czapce z kolorowym brzegiem, brał nosorożca nad rzekę i nikt nie widział kiedy to będzie. Alex nie chciał oddawać nosorożca, poprosił więc Pana w szarej czapce z kolorowym brzegiem, ale ten zwariował. Zwariował i kurzył butami z czerwonej ziemi, zupełnie tak, jakby sam nigdy go nie miał i zupełnie tak, jakby nie mógł rozumieć.

Grawitacja tego dnia była znośna, można było nawet lekko podskakiwać. Światło nie wymagało jeszcze filtrów, a dźwięki roznosiły się naturalnie. Miała na nogach gips - żeby jej się pięty nie stopiły. Na głowie hełm z folii - żeby płytka nie rezonowała. On zabrał lornetkę do oglądania płoci, dwa wiosła, jedno bez dulki drugie lekko skrzywione od starości. Mieli tylko jeden dzień - jeden, bez wyjątku i mieli tylko dziurę w łodzi - jedną, bez wyjątku.

Nie przyszedł tylko jednego dnia - zeszłego roku, gdy dostał niestrawności po nieudanym obiedzie. Buty miał raczej ciemne, nie stać go było na więcej odwagi. Jedynie berety czasem zmieniał. Stopy na 10:05, lekko zgarbiony i papieros, koniecznie slim. Nie miał innego wyjścia - musiał stać i gapić się na płytę chodnikową. Codziennie.

Polizała nieznośnie palec i otwierając pierwszą, suchą, papierową kartkę instrukcji, dotarła do następującej treści: Pierwszym krokiem robienia naj-złej rzeczy jest odpowiednie ubranie i fryzura. Nie należy zbytnio przesadzać z elegancją, nie zapominając też o lekkim niechlujstwie wskazującym na lewactwo. Następnym krokiem jest jak-naj-otwarcie serca, tak by prawie wypadało z nad-otwartej głowy. Po tak przygotowanym ciele, wskazanym jest odpowiednie wypracowanie myśli, tak by po gładkich równaniach załamywały się nad-nie-przewidywalnie. Zamiary, zamiary i jeszcze raz zamiary, to one są nad-i kropką, bez nich albowiem nie dopniemy ostatniego guzika, czy też jak inni zwykli mawiać - nie złamiemy serca.

O knedlach było napisane tylko tyle, że nie można się nad nimi pastwić, bo wyjdą suche. Czapkę miała raczej beżową ale z szalu wyskakiwały kolory, odbijając się wręcz od szarej katany szaraka - jego plecak prawie dotykał jej ucha. Tramwajem trochę bujało, bo szyny były remontowane niedawno, ale nie wpływało to na stan jej samopoczucia. W końcu jeździła w kółko. W kółko tylko dlatego, że jak co tydzień kupując gazetę kulinarną padła ofiarą oszustwa. Jedynie okładka była inna, cała reszta kilkudziesięciu stron była o knedlach - o knedlach i o tym, że nie wolno się nad nimi pastwić.

Ene nigdy nie wiedziała o tym, że jak pozna swoją sąsiadkę, to za dziesięć lat będzie zupełnie gdzie indziej niż będzie teraz. Ene nie poznała swojej sąsiadki i nie będzie za dziesięć lat zupełnie gdzie indziej.

Nigdy nie zastanawiał się nad tym, czy system który wspiera jego ego jest wystarczająco szczelny, by go nie przebić. Mógł próbować, ale chyba nie chciał.

Szybciej podskoczył, niż spadł.

Pierwszego sierpnia roku poprzedniego wyszedł z domu krokiem jednym i wrócił. Każdego następnego dnia robił więcej - o krok jeden i wracał.

Przecież jestem trzeźwy, pomyślał i bez chwili zawahania w lekko zwolnionym tempie wsiadł za kierownice. Przy stu na godzinę latarnie zamieniają się w jasne paski - tym razem ułożyły się w pięciolinię, na której - ku zdziwieniu kierowcy - pokazywały się nuty. Z zawodu był muzykiem, a tego dnia napisał dzieło, które będą powtarzać.

Szedł chodnikiem Erik Helman i zastanawiał się szeptem, czy w kartach stawiać na jedną się powinno, czy to tylko zły pomysł.

Długo myślał, czy o tym wszystkim powiedzieć. Myślał czy w ogóle komukolwiek o tym powiedzieć - teraz stał z lekko przymrużonym okiem dłubiąc wykałaczką w zębach. Zawiesił wzrok na kuble sąsiadów i pomyślał, że nawet jeśli ktoś to zrozumie, to przecież nie zrozumie tego. Trudno, pomyślał i wrócił do siebie.

Bardzo skrupulatnie rozpisał każdy krok, zajęło mu to pięć miesięcy, czterysta dwie strony i piętnaście rolek do maszyny. Wstał, użył swoich czterech nóg i wychuchał kawałek siarki. Odpalił kawałek patyka na który przykleił wychuchaną siarkę i podpalił wszystko co zrobił. Draskę kupił za oszczędności z piętnastu dni, piętnastu pokoleń. Była to najdroższa rzecz jaką mógł kupić, jaką mógł dostać w świecie bez ognia.

Woda podeszła do dziewiątego piętra, ale nikt nie zwrócił na to uwagi. Wszyscy bez ruchu oglądali przestawienie.

Zrobił dwudziesty kilometr, dwudziestego dnia.